Remanent.

Od porodu często zastanawiam się, czy ja już jestem stara. Nie chodzi o wiek metryczkowy, tylko to na ile się czuję i wyglądam. Po powrocie ze szpitala, codziennie przed zaśnięciem, robiłam remanent swojego ciała. Co szwankuje, co można podreperować, a z czym muszę się pogodzić. Niektóre kłopoty same się rozwiązały, jak np. długo gojąca się rana po cc. ale sporo zostało:

1. nadwaga
2. kręgosłup (bolący)
3. brzuch, który ciągle pamięta ciążę
4. rozstępy
5. zęby
6. ręce, bardzo wysuszone
7. paznokcie, lubią się rozdwajać
8. skóra głowy z łupieżem
9. włosy, mam naprawdę ładne, ale wypadają, jak zwykle po ciąży

To pewnie nie wszystko, ale nie chcę się dołować ;) Muszę się podciągnąć. Ciekawa jestem na ile lat wyglądam. Wczoraj byłam na wykładzie w szkole, było dużo znajomych i cały czas słyszałam, że mnie ktoś nie poznał, i miał to być komplement. Rzeczywiście zmieniłam się, urodziłam dziecko i nie mam już wielkiego brzucha ;) Odrosły mi włosy, ostatni raz miałam takie długie 11 lat temu. Zrobiłam sobie przerwę od soczewek i noszę okulary kujonki, które, o dziwo, korzystnie zmieniły mi twarz. Jednak czuję się staro. Gdzieś zgubiłam siebie. Zaganiana zastanawiam się, gdzie się podziała ostatnia dekada.

Mam nowe kijki ;/

Cisza, ciszszsza, cccciiiiszaaaa.

Miesiąc temu dość nieszczęśliwie upadłam, niby nic, ale nie mogłam ruszać nogą. Po tygodniu udawania, że samo przejdzie poszłam do szpitala.

Diagnoza: naderwane ścięgna i nadwyrężona łękotka.
Leczenie: nie chodzić, nie prowadzić samochodu, jak już mam gdzieś iść to o kulach.

Dziś mogę powiedzieć, z etakie leczenie w pełni się sprawdziło. Od tygodnia śmigam już samodzielnie, jeszcze tydzien i zacznę biegać.

Rodzina a filozofia biegania.

Niedawno ktoś mnie zapytał, czy mając tyle dzieci trenuję bieganie, żeby je dogonić, czy też, żeby przed nimi uciec?! Zrobił do tego cwaną minę ;)

No więc, moi drodzy, nie ma na to pytanie prostej odpowiedzi. Wszystko zależy od dnia. Są takie chwile, gdy niebabymprzychyliłamoimaniołkomkochanym, wtedy bawimy się w chowanego, berka, chodzimy na łyżwy, czytamy sobie głośno (bo starsze dzieci już dobrze czytają), gramy w makao, śpiewamy i wygłupiamy się, a czasem poprostu patrzymy co robi nasz najmłodszy, największy słodziak na świecie.

Są też takie dni, kiedy zmęczona i przygarbiona życiem zakładam adidasy/pakuję torbę na basen/jadę na zakupy(to najczęściej), żeby uciec. Od życia, dzieci, męża i od siebie samej. Takiej, której nie lubię. Zaprzęgniętej w codzienny kierat prania, gotowania, wożenia, zakupów, zajęć dodatkowych, pracy zawodowej. Normale sprawy, ale nie potrafię podnieść ponad nie głowy i zobaczyć szerszej perspektywy.

Poptrzebuję tej godziny na wyładowanie złości, frustracji, na usłyszenie siebie samej, tej miłej i zabawnej, z planami na przyszłość, i wspaniałą rodziną. Po powrocie jestem nie ta sama, prawdziwsza.

To tak, z grubsza, gdyby ktoś pytał, co mi daje bieganie ;)